Περιφερειακή κατασκευαστική εταιρεία, μικρομεσαία επιχείρηση, απέτυχε σε διαγωνισμό πολλών εκατομμυρίων ευρώ που προκήρυξε δημόσια επιχείρηση. Το έργο είχε χωριστεί σε γεωγραφικά τμήματα με κανόνα προτεραιότητας που περιόριζε κάθε προσφέροντα σε δύο περιοχές. Η αναμενόμενη κίνηση ήταν να αμφισβητηθεί η τιμολόγηση και η βαθμολόγηση. Εγώ αμφισβήτησα τον ίδιο τον διαχωρισμό. Το Άρθρο 59 του νόμου περί δημοσίων συμβάσεων, σε συνδυασμό με τις ευρωπαϊκές οδηγίες που τον διέπουν, επιτρέπει τη διαίρεση σύμβασης κατά μέγεθος και κατά αντικείμενο για έναν δηλωμένο λόγο: να αποκτήσουν πρόσβαση στις δημόσιες συμβάσεις μικρότερες επιχειρήσεις. Ο κατακερματισμός του έργου με γεωγραφικά κριτήρια, αντί για κριτήρια μεγέθους ή αντικειμένου, μου φάνηκε εσφαλμένη ερμηνεία του νόμου που υπέσκαπτε τον ίδιο του τον σκοπό, και στήριξα αυτή την ερμηνεία με μελέτη του ΟΟΣΑ για τη διαίρεση των συμβάσεων σε τμήματα και με ευρωπαϊκή νομολογία.

Το πιο ισχυρό υλικό ήρθε από τα ίδια τα πρακτικά του διοικητικού συμβουλίου της αρχής. Τα μέλη του είχαν εκφράσει ανησυχία ότι οι διαγωνισμοί πολλών εκατομμυρίων προσέλκυαν μόλις δύο ή τρεις προσφέροντες. Αυτό το εσωτερικό αρχείο το στρέφω κατά της απόφασης: η διαίρεση απέφερε το αντίθετο από αυτό που ο νόμος επεδίωκε, και ο κανόνας προτεραιότητας στέρησε από την ίδια την αρχή εξοικονόμηση εξαψήφιου ποσού. Η υπόθεση στηρίχθηκε στη δομή του διαγωνισμού, όχι σε παράπονο για βαθμολόγηση.

Αλλοδαπός με μακρά νόμιμη παραμονή στην Κύπρο, παντρεμένος χρόνια με Κύπρια, με ακίνητη περιουσία και αδιάκοπη νόμιμη παραμονή που το ίδιο το Κράτος είχε τεκμηριώσει μέσα από τη χορήγηση αδειών παραμονής η μία μετά την άλλη, είδε την αίτηση πολιτογράφησής του να απορρίπτεται για έναν και μόνο λόγο: εικαζόμενη παράτυπη είσοδος χρόνια νωρίτερα. Το πρώτο ένστικτο είναι να αναδικαστεί αυτή η είσοδος. Εγώ έθεσα υπό αμφισβήτηση τον ίδιο τον τρόπο λήψης της απόφασης. Ο Υπουργός διέθετε διακριτική ευχέρεια να παραβλέψει ακριβώς αυτό το είδος ιστορικής παράβασης. Η αντιμετώπισή της ως ανυπέρβλητου εμποδίου έδειχνε διακριτική ευχέρεια που δεν ασκήθηκε ποτέ πραγματικά, αλλ' αντιμετωπίστηκε ωσάν να ήταν δέσμια αρμοδιότητα.

Από εκεί, το επιχείρημα αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο λήφθηκε η απόφαση εξίσου με το περιεχόμενό της. Η αίτηση κρίθηκε βάσει μεταναστευτικών κριτηρίων, ενώ το πραγματικό ερώτημα ήταν η ένταξη και η ιθαγένεια, γεγονός που στοιχειοθετούσε εκτροπή εξουσίας. Η απόφαση εκδόθηκε χωρίς επαρκή έρευνα και χωρίς ποτέ να ακουστεί ο αιτητής. Κράτος που είχε νομιμοποιήσει την παραμονή του επί σειρά ετών δεν μπορούσε να ενεργεί ωσάν τα χρόνια αυτά να μην είχαν συμβεί, γεγονός που έθετε θέμα καλής πίστης και συνέπειας, ενώ η απόρριψη έθιγε ιδιωτική και οικογενειακή ζωή βάσει της Σύμβασης.